Deze horloges met complexe uurwerken zijn wat je echte horloges noemt

    Men zegt dat hoe eenvoudiger een persoon is, hoe beter—puur, zonder verlangens, een sober leven leidend. Echter, als je wat “ complex ” bent, met meer verlangens en ideeën, kan het ons helpen meer te bereiken van wat we willen; dit is volkomen acceptabel. Mensen zonder verlangens zijn immers in de minderheid in deze samenleving. Als je eenvoudig bent maar meer wilt bereiken, moet je wat “ complex ” zijn. We leven in de samenleving, niet in een tempel, dus we moeten wat “ complex ” zijn. Natuurlijk, net als bij horloges, hoe complexer een horloge is, zodra het is verfijnd tot een “ meesterwerk ”, wordt de waarde ervan natuurlijk anders. Want werkelijk geweldige dingen zijn nooit eenvoudig, noch zijn ze goedkoop.

　　Wat is een grand complication horloge? Over het algemeen kunnen de functies die aan een horloge worden toegevoegd in drie hoofdcategorieën worden onderverdeeld: chronografen, waaronder chronografen met één drukknop, rattrapante, draaibare lunette en flyback-chronografen; astronomische weergaven, zoals maanfasen, jaarlijkse kalenders, eeuwigdurende kalenders en de tijdsvereffening; en slagwerkmechanismen, zoals wekkers, grande en petite sonneries, en horloges met twee gongen, drie gongen en Westminster-slagwerk. Dit is de conventie in de Zwitserse horloge-industrie: zolang een horloge ten minste drie van de bovengenoemde functies bevat, mag het een grand complication worden genoemd.

　　Wereldtijd

　　De afgelopen jaren hebben veel wereldberoemde horlogemerken standaardinstellingen voor tijdzones en zomertijd toegevoegd. Bijvoorbeeld de wereldtijdhorloges van Vacheron Constantin, de horloges met meerdere tijdzones van Cartier en, oh, ik vergat bijna het tourbillon-horloge van Glashütte Original, dat complex is omdat het tegelijkertijd beschikt over wereldtijd, een eeuwigdurende kalender, dag/nacht-weergave, grote datum en een vliegende tourbillon. Met zoveel functies in één verzameld, hoe kan het dan niet complex zijn?

　　Natuurlijk, als we het over complexiteit hebben, hoe kunnen we dan de eeuwigdurende kalender weglaten? Ik geloof dat iedereen op school van hun leraren heeft geleerd hoe ze het aantal dagen in elke maand en het verschil tussen gewone jaren en schrikkeljaren moeten berekenen. Toch hebben horlogemakers deze berekeningsprincipes in een polshorloge ter grootte van een handpalm geïnstalleerd. Is dat niet ongelooflijk? Bijvoorbeeld de klassieke uitvinding van IWC, de viercijferige eeuwigdurende kalenderweergave, afkomstig van Kurt Klaus. Het bereikte de eerste volledige viercijferige jaarweergave en koppeling voor de aanpassing van de eeuwigdurende kalender. Dit horloge gebruikt een jaarschijf voor één cijfer, een jaarschijf voor tien cijfers en een strook voor de eeuwweergave om een viercijferige eeuwigdurende kalenderweergave te vormen. De onderdelen voor de maand- en datumweergave zijn verbonden via een tandwieltrein die lange en korte maanden herkent. Om de grootte van de componenten te waarborgen, wordt de maanfase aangedreven door de week-tandwieltrein, waarbij het maanfasewiel coaxiaal is met het week-tandwiel, wat ruimte bespaart. Wat denk je daarvan? Voel je je na het horen hiervan alsof je moet buigen van bewondering? Heel goed, ik accepteer je lof...