Trzy skarby mężczyzny: replika zegarka to podstawa

        Jak głosi przysłowie, trzy skarby mężczyzny odnoszą się do powszechnie noszonych lub przynoszonych przedmiotów, które symbolizują status społeczny mężczyzny. Czym te trzy skarby właściwie są, zmienia się wraz z upływem czasu. Pierwotnie mówiono, że są to krawat, pasek i zapalniczka, które prawdopodobnie były produktami z lat 80s. W latach 90s mówiono, że są to skórzane buty (lub skórzana torba), pasek i zegarek. Nikt nie może powiedzieć na pewno, czym są dzisiaj. Inni sugerują samochody, piękne kobiety i iPhone'a.

　　Jeśli to twierdzenie ma być prawdziwe, należy najpierw zdefiniować, jaka jest istota tych trzech skarbów.

　　Obecnie zaliczenie zegarka do jednego z trzech skarbów mężczyzny jest całkiem trafne. Odpowiada to różnym definicjom zawartym w Teorii klasy próżniaczej, dziele Style czy w “ konsumpcji na pokaz ”. Ostatecznie to, co nazywa się stylem lub elegancją, to po prostu umiejętność unikania pracy fizycznej i posługiwania się różnymi osobliwymi przedmiotami zewnętrznymi w celu zbudowania własnej “ manifestacji ” statusu przewyższającego status zwykłych ludzi. Nie siać, nie żąć, nie jeść za darmo! Nasi chińscy przodkowie odkryli tę uniwersalną prawdę tysiące lat temu. Podobnie jak pojęcia takie jak rząd prawa czy samorządność lokalna, były to również rzeczy, którymi Chiny bawiono się dawno temu — choć oczywiście to, jak zostały ostatecznie zniszczone i sprawiły, że wyglądają mniej atrakcyjnie niż wersje innych, to zupełnie inna sprawa.

　　Historyczna ewolucja zegarka doskonale ilustruje to zjawisko. Początkowo noszenie zegarka nie uchodziło dżentelmenowi, ponieważ dżentelmeni nie pracowali fizycznie i nie musieli znać godziny. Później, gdy już zaczęli jej potrzebować, najpierw używali zegarków kieszonkowych, dlatego garnitury lub kamizelki miały na nie kieszonkę. Po latach noszenia zegarków kieszonkowych dżentelmeni zmęczyli się tym ciężarem i ostatecznie ulegli zegarkom naręcznym. W tamtych czasach zegarki z masą świecącą nie były uważane za zegarki garniturowe, ponieważ dżentelmeni nie musieli odczytywać godziny w ciemności. Wcześniej zegarki garniturowe miały średnicę wynoszącą zaledwie 35mm, co ułatwiało wsuwanie ich pod mankiet koszuli. Nawiasem mówiąc, koszule były kiedyś tylko bielizną noszoną przez niższe warstwy społeczne. Od nowego tysiąclecia pojawiła się wielka liczba internautów i finansowych nowobogackich, którzy pragną przełamać zły gust kręgów starej arystokracji finansowej, dlatego tarcze zegarków stały się tak samo coraz większe, jak krótsze stały się spódnice pań. Oczywiście jednym ze sposobów na odróżnienie dobrego stylu od złego jest odsłanianie tylko jednego obszaru — albo dekoltu u góry, albo długich nóg u dołu; jeśli odsłonięte jest jedno i drugie, osoby z klasą uważają to za brak klasy. Oczywiście obecnie istnieją również w pełni przezroczyste stroje na całe ciało, które noszą także niektórzy zachodni ludzie, ale nawet przy pełnej przezroczystości nie uważa się tego za całkowite odsłonięcie ciała; w ten sposób rodzi się styl.

　　DzisiajRepliki zegarkówfunkcja wskazania czasu zegarka repliki jest pomijalna; popisywanie się jest jego głównym celem. Aż do końca II wojny światowej zegarki polegały na dążeniu do precyzji, a chwalenie się tym, jak są precyzyjne, było oznaką wysokiej ceny – zauważ, że ponieważ był drogi, był precyzyjny; nie dlatego, że był precyzyjny, był drogi – to była era zegarków mechanicznych. W rezultacie japońskie zegarki kwarcowe zburzyły krąg zachodnich starych fortun. W 1964 Omega, która wcześniej posiadała wyłączne prawo do pomiaru czasu na igrzyskach olimpijskich przez 17 razy, została pokonana przez Seiko i po raz pierwszy ominęła olimpiadę.

　　Dlatego dzisiaj jednym ze sposobów na popisywanie się zegarkiem repliką jest: porównywanie, czyj zegarek jest mniej dokładny; im mniej dokładny, tym lepszy zegarek. Wyższym poziomem pretendowania jest: cholera, zegarek znów się zatrzymał (dlaczego się zatrzymał? Oczywiście dlatego, że jest zbyt wiele zegarków replik, aby nakręcić je wszystkie na czas)...