Bir erkeğin üç hazinesi: Replika bir saat şarttır

        Atasözünde de belirtildiği gibi, bir erkeğin üç hazinesi, bir erkeğin sosyal statüsünü simgeleyen, giyilen veya taşınan ortak eşyaları ifade eder. Bu üç hazinenin aslında ne olduğu zamanla değişir. Başlangıçta bunun muhtemelen 80s dönemi ürünleri olan bir kravat, bir kemer ve bir çakmak olduğu söylenirdi. 90s döneminde ise deri ayakkabı (veya deri çanta), kemer ve saat olduğu söylenirdi. Bugün bunların ne olduğunu kimse kesin olarak söyleyemez. Diğerleri ise araba, güzel kadınlar ve bir iPhone öneriyor.

　　Bu iddianın geçerli olması için, öncelikle bu üç hazinenin özünün ne olduğunu tanımlamak gerekir.

　　Günümüzde bir saati bir erkeğin üç hazinesinden biri olarak sınıflandırmak oldukça uygundur. Bu durum Aylak Sınıfın Teorisi, Stil veya “gösterişçi tüketim” ile ilgili çeşitli tanımlarla uyuşmaktadır. Sonuçta stil veya şıklık denen şey, basitçe bedensel emekten kaçınma ve sıradan insanlarınkinden üstün bir statü “gösterisi” oluşturmak için çeşitli tuhaf harici nesneleri kullanma becerisidir. Ekmemek, biçmemek, bedavadan yememek! Çinli atalarımız bu evrensel gerçeği binlerce yıl önce keşfetmişti. Hukukun üstünlüğü veya yerel özerklik gibi kavramlar da tıpkı bunlar gibi Çin'in çok önceden oynadığı şeylerdi—tabii bunların sonunda nasıl mahvedildiği ve başkalarının versiyonlarından daha az cazip hale getirildiği tamamen başka bir meselesidir.

　　Saatin tarihi evrimi bu olguyu mükemmel bir şekilde göstermektedir. Başlangıçta saat takmak bir beyefendinin yapacağı bir şey değildi, çünkü beyefendiler emek harcamaz ve saati bilmeye ihtiyaç duymazlardı. Daha sonra bunu yaptıklarında, önce cep saatlerini kullandılar; bu yüzden takım elbiselerin veya yeleklerin onlar için bir cebi vardı. Yıllarca cep saati taşıdıktan sonra beyefendiler bu yükten bıkmış ve sonunda kol saatine teslim olmuşlardır. O dönemde, beyefendilerin karanlıkta saati okumaya ihtiyacı olmadığı için lüminesan saatler klasik saat olarak kabul edilmiyordu. Eskiden klasik saatlerin çapı yalnızca 35mm idi ve bu sayede bir gömlek manşetinin içine kolayca sığabiliyorlardı. Bu arada, gömlekler bir zamanlar alt sınıfların giydiği iç çamaşırlarından ibaretti. Yeni binyıldan bu yana, eski zenginler çevresinin zevksizliğini yıkmaya çalışan çok sayıda internet ve finans yeni zengini ortaya çıktı; bu yüzden kadın eteklerinin kısalması gibi saat kadranları da giderek büyüdü. Tabii ki, üst sınıfı alt sınıftan ayırmanın püf noktalarından biri yalnızca tek bir alanı ortaya koymaktır—ya yukarıdaki göğüs dekoltesi ya da aşağıdaki uzun bacaklar; her ikisi de ortaya çıkarsa, z sahibi olanlar bunu alt sınıf olarak değerlendirir. Elbette günümüzde bazı Batılıların da giydiği baştan aşağı şeffaf kıyafetler var, ancak tam bir şeffaflıkta bile tamamen açıkta kabul edilmez; stil işte böyle doğar.

　　Bugün,Replika saatlerReplika saatin zaman tutma fonksiyonu ihmal edilebilir düzeydedir; hava atmak onun birincil amacidir. II. Dünya Savası'na kadar saatler hassasiyet pezeinde koşmaktı ve ne kadar hassas olduklarıyla övünmek pahalı olmanın bir göstergesiydi—unutmayın ki pahalı olduğu için hassastı; hassas olduğu için pahalı değil—işte o dönem mekanik saatler dönemiydi. Sonuç olarak Japon kuvars saatleri Batı'nın eski zenginlerinin çemberini kırdı. 1964 yılında, daha önce Olimpiyat zaman tutma yetkisini 17 kez elinde bulundurmuş olan Omega, Seiko'ya yenildi ve ilk kez Olimpiyatları kaçırdı.

　　Bu nedenle bugün replika bir saatle hava atmanın bir yolu şudur: kimin saatinin daha az dakik olduğunu karşılaştırmak; ne kadar az dakikse, saat o kadar iyidir. Daha yüksek bir kibir seviyesi ise şudur: kahretsin, saat yine durdu (neden durdu? Açıkçası hepsini zamanında kuramayacak kadar çok replika saat olduğu için)...