Het horloge dat met mij is meeegroeid

  Ik herinner me dat ik toen ik op de basisschool zat, vaak te laat was voor de les. Voor een verjaardag gaf mijn vader me echter een digitaal horloge en zei dat ik altijd punctueel moest zijn en een besef van tijd moest hebben. Hij hoopte dat ik niet meer te laat zou komen op school. Het was de eerste keer dat ik in aanraking kwam met een horloge en ik was er lange tijd opgewonden over. Natuurlijk zorgde deze opwinding er ook voor dat ik nooit meer te laat kwam op school, maar dat is een verhaal voor een andere keer. Mijn eerste horloge was een digitaal horloge; het vergezelde me gedurende mijn hele basisschooltijd en gaf me een eerste begrip van tijd.

　　Elektronische producten worden snel uitgefaseerd en digitale horloges vormen daarop geen uitzondering. Tegen de tijd dat ik naar de middelbare school ging, gaf mijn vader mij, omdat het erg goed ging met mijn studie, nog een horloge. Ik herinner me nog helder dat het een Fiyta-horloge was; het ontwerp was zeer minimalistisch en het gaf de tijd zeer nauwkeurig weer. Pas later leerde ik dat het een quartzwhorloge was. Vergeleken met een digitaal horloge heeft een quartzwhorloge een veel langere levensduur. Dit Fiyta-horloge bleef bij me tot ik naar de universiteit ging en begon te werken. Het was natuurlijk ook te danken aan mijn dagelijkse onderhoud dat ik het zo lang kon gebruiken. Tegen die tijd had ik een zeker begrip van horloges gekregen en raakte ik er steeds meer door gefascineerd.

　　Nadat ik begon met werken en mijn eerste pot met goud verdiende, was het eerste wat ik deed een Zwitsers horloge kopen. De reden dat ik voor een Zwitsers horloge koos, is dat Zwitserland de bakermat van de horlogerie is; Zwitserse horloges zijn niet alleen uitmuntend in vakmanschap, maar vertegenwoordigen ook een streven naar artistieke smaak. Destijds had ik alleen oog voor Rolex en besteedde ik al mijn salaris aan de aankoop van eenRolexRolex, wat betekende dat ik daarna lange tijd sober moest leven om de eindjes aan elkaar te knopen. Ik mis die jeugdige roekeloosheid wel; ik was gewoon impulsief zonder me al te veel zorgen te maken. Deze Rolex werd als een schat behandeld en zorgvuldig verzorgd; als ik hem niet droeg, legde ik hem voorzichtig terug in de doos om hem veilig te bewaren.

　　Tot op de dag van vandaag ligt die Rolex, gekocht met mijn eerste pot met goud, nog steeds rustig in zijn doos. Ik draag hem niet zomaar omdat hij een grote herinneringswaarde heeft. Tegenwoordig bezit ik meer dan één horloge, en of het nu gaat omIWCeen IWC, ofOmegaeen Omega, ze zijn allemaal mijn passie in horloges geworden. Een horloge is als een oude vriend van vele jaren, die me in stilte vergezelt, me aan de tijd herinnert, me vertelt dat ik punctueel moet zijn en me helpt het concept van tijd te begrijpen.