Een horloge uitkiezen

　　Een horloge dat me 7 jaar had vergezeld,Rolexging verloren bij een plotseling ongeluk. Je weet pas echt hoe je iets moet koesteren nadat je het bent kwijtgeraakt; oh, wat een pijnlijk besef!

　　Er zijn zoveel herinneringen en verhalen verbonden aan horloges. De Rolex die me 7 jaar vergezelde, legde veel van mijn jeugdige en mooie momenten vast en was getuige van vriendschappen, liefde en familiebanden. Maar hoe langer je iets hebt, hoe makkelijker het is om de aanwezigheid ervan te negeren; dat is iets wat je moet toegeven.

　　Op een gewone dag planden een paar vrienden en ik een uitstapje naar het platteland; alleen al de gedachte eraan voelde erg prettig, dus stemde ik direct in. De tijd kon me niet schelen, want ik keek niet eens naar de Rolex om mijn pols. Het voelde als slechts een accessoire. We spraken een ontmoetingspunt af en onze groep vertrok in een opperbeste stemming. Tijdens de autorit kletsten we honderduit, verloren we de tijd uit het oog en het voelde alsof we in een mum van tijd op onze bestemming aankwamen, het platteland van ——.

　　Ik moet zeggen dat het landschap op het platteland erg fris en mooi was, met meer bezieling en minder ijdelheid dan in de drukke stad. Onze groep lachte en praatte, en we hebben zelfs gebarbecued. Kortom, we hebben een geweldige tijd gehad. Later stelde iemand voor om in de rivier te gaan zwemmen, aangezien het water in de kleine beek op het platteland erg schoon en kristalhelder was. Iedereen juichte het voorstel toe, dus kleedden we ons allemaal uit tot in ons ondergoed en sprongen de rivier in, en ik vormde daarop geen uitzondering.

　　Wanneer kan een mens het makkelijkst alles vergeten en invloeden van buitenaf negeren? Misschien alleen als ze plezier hebben. Onze groep speelde heel vrijuit totdat het donker begon te worden, en pas toen kwamen we aan wal. Eenmaal op de oever voelde ik me een beetje ongemakkelijk, al kon ik niet zeggen waarom. Mijn vrienden drongen er bij me op aan om op te schieten, dus had ik geen tijd om te veel na te denken en vertrok ik zodra we in de auto stapten.

　　In de auto had ik eindelijk tijd om na te denken over waarom ik me ongemakkelijk voelde. Ik hief mijn hand op om de tijd te controleren en realiseerde me plotseling dat mijn Rolex weg was! Mijn hemel, wanneer is hij verdwenen? Waar is hij gevallen? Een reeks vragen overspoelde mijn gedachten, waardoor mijn brein even kortsluiting maakte. Ik vertelde mijn vrienden over het vermiste horloge en we waren het er allemaal over eens dat het in de rivier moet zijn gevallen terwijl we aan het zwemmen waren. Hoewel ik dat ook dacht, hoopte ik nog steeds dat ik het horloge niet om had en het thuis had laten liggen.

　　De realiteit is altijd wreed; het horloge was inderdaad verloren en ik belandde in een lange periode van spijt. Het is niet alleen spijt om het verlies, maar omdat ik het ooit bezat en niet wist hoe ik het moest koesteren. Had ik maar—maar er zijn geen 'als'. Als je een horloge om je pols hebt dat je al lange tijd vergezelt, moet je het koesteren. Pak opHorlogeen gebruik je eigen tijd om er zorg voor te dragen.