de "fouten" van tourbillons

“Rolex is eindeloos, wat is het leven toch goed, het is niet nodig om fysiek bewijs te onderzoeken”, dit zijn de songteksten van Eason Chan's beroemde lied "Tourbillon". Het is alleen zo dat de redacteur, in hun huidige situatie, dat gevoel nog niet echt heeft ervaren, tenslotte hebben ze nog niet bereikt“dan komt plotseling de herfst, rondkijkend is wat er moet zijn er al” dat soort hoogte! Echter, de redacteur heeft nog steeds enig begrip van die grote uitvinding die de “tourbillon” is.

horlogeliefhebbers zullen zeker niet vreemd opkijken van de tourbillon,1795jaar, vond de grote horlogemakersmeester Louis.Breguet een horlogereguleerinrichting uit die het hele echappement samenvoegt en continu kan draaien met een constante snelheid. Het doel hiervan is om het effect van zwaartekracht op het “echappementsysteem” in horloges te minimaliseren, waardoor de nauwkeurigheid van de tijdmeting wordt verbeterd. Voor een meer gedetailleerde analyse kunt u Baidu raadplegen; de redacteur wil hier voornamelijk de “nadelen” van de tourbillon bespreken.

Jaeger-LeCoultre Tourbillon-serie

    Na de uitvinding van de tourbillon door Abraham-Louis Breguet hebben beroemde horlogemerken zoals Jaeger-LeCoultre, Audemars Piguet en Hublot allemaal hun eigen tourbillon-uurwerken geproduceerd, die steeds complexer worden in hun streven naar de eer van top-horlogemaker. Echter, zoals Kahlil Gibran het verwoordde: “We zijn al zo ver afgedwaald dat we vergeten zijn waarom we op pad gingen”. Inderdaad, toen de heer Breguet oorspronkelijk het tourbillon-mechanisme uitvond, was dit primair bedoeld voor zakhorloges. In tegenstelling tot moderne polshorloges worden zakhorloges niet om de pols gedragen; ze worden doorgaans in een vestzak gestoken of geplaatst. Dit creëert een probleem: omdat een zakhorloge gedurende langere tijd in dezelfde positie blijft, zorgt de zwaartekracht ervoor dat de onderste delen van het uurwerk meer druk en wrijving ondervinden. Na verloop van tijd zouden die onderdelen van het uurwerk slijten, wat de nauwkeurigheid van de tijdmeting beïnvloedt.

Terwijl de wijzers van de klok zijn voortgetikt, heeft de mensheid200jaren doorkruist en zijn zakhorloges geleidelijk geëvolueerd tot de polshorloges die we vandaag de dag dragen. Mits we fysiek in staat zijn, veranderen de horloges om onze polsen gedurende de dag constant van positie door de beweging van onze armen, in plaats van “statisch” te blijven zoals een zakhorloge. Hoewel deze bewegingen niet zo regelmatig zijn als een tourbillon, valt niet te ontkennen dat ze een belangrijke rol spelen bij het verminderen van de effecten van de zwaartekracht op het uurwerk. Bijgevolg is de functie van een tourbillon-mechanisme in een polshorloge aanzienlijk verminderd.

De tourbillon, aanvankelijk bedacht om de nauwkeurigheid van de tijdmeting te verbeteren, lijkt nu zijn oorspronkelijke doel te hebben verloren. De meeste tourbillon-horloges geproduceerd door merken als Jaeger-LeCoultre en Hublot zijn voorzien van opengewerkte of geskeletteerde ontwerpen, in essentie om hun verfijnde vakmanschap te tonen. Maar wat u kunt zien, kan zonlicht ook “bereiken”. Vanwege het opengewerkte ontwerp worden de tourbillon-onderdelen vrijwel blootgesteld aan direct zonlicht, met als gevolg dat de onderdelen en smeermiddelen opwarmen, wat de werking van het mechanisme verstoort en de levensduur verkort. U zou kunnen aanvoeren dat een dergelijk effect verwaarloosbaar is, maar vergeet niet dat veel meester-horlogemakers deze complicaties simpelweg uitvonden in de hoop de nauwkeurigheid van het horloge te verbeteren door1seconden of zelfs minder. Ze streven naar perfectie, en in een wereld van perfectie is niets verwaarloosbaar. Op dit punt kan men niet anders dan bewondering hebben voor Patek Philippe, de titaan van de horlogewereld, omdat hun tourbillonmechanisme niet door de kristallen achterzijde te zien is; ze houden het mechanisme “verborgen”.


    Merken zijn zich er terdege van bewust dat het blootstellen van de tourbillon nadelen heeft, dus waarom blijven ze het doen? In werkelijkheid is de primaire rol van een tourbillon tegenwoordig niet langer tijdkalibratie, maar esthetische aantrekkingskracht. Merken tonen voortdurend hun unieke ontwerpen omdat exclusiviteit hun waarde benadrukt. Ze steken veel moeite in de afwerking van de tourbillon-onderdelen; toegegeven, dit is uiterst tijdrovend en vereist grote vaardigheid, wat resulteert in een eindproduct dat niet alleen visueel opvallend is, maar ook een middelpunt wordt voor horlogeliefhebbers. Hoe dan ook, theoretisch zou een tourbillon nog steeds kleinere foutmarges moeten vertonen dan een standaard mechanisch horloge. Echter, met de voortdurende vooruitgang in moderne horlogeprecisie en doorbraken in de productie, bereiken standaard luxehorloges al uitzonderlijk kleine foutmarges, die wedijveren met de tourbillon. Bijgevolg wegen de visuele aantrekkingskracht en merkwaarde van een tourbillon nu veel zwaarder dan het praktische nut ervan.

Dat gezegd hebbende, is dit geenszins een poging om de tourbillon in diskrediet te brengen—wie zou het meesterwerk van Meester Breguet durven ontkennen? Het is simpelweg zo dat, met het verstrijken van de tijd, zoals bij veel dingen, het doel ervan is verschoven. Bovendien, als we een horloge kopen, is dat dan niet vaak om een goede indruk te maken en onze status uit te stralen? In dat opzicht voldoen tourbillon-horloges nog steeds ruimschoots aan de eisen van de moderne drager.