Hoe bepaal je de authenticiteit van een horloge?

Het identificeren van een horloge volgt in feite vaste regels. Horloges verschillen van kalligrafie, schilderijen of porselein omdat het uurwerk zelf een nauwkeurig en complex mechanisch apparaat is, waarbij sommige onderdelen uiterst klein en delicaat zijn; het is onmogelijk dat vakmanschap van replica's geen gebreken vertoont. Namaak is hoofdzakelijk bedoeld om degenen die er geen verstand van hebben te misleiden, en het is onmogelijk dat een replica-horloge exact hetzelfde wordt gemaakt als een origineel. Hieronder introduceren we specifiek enkele methoden voor het identificeren van de authenticiteit van een horloge. Natuurlijk vereist dit ook meer begrip en onderzoek; hoe meer u bestudeert en observeert, hoe meer uw vermogen om te identificeren op natuurlijke wijze zal verbeteren.

    I. Uurwerkonderdelen:

    (1) Het bekijken van het oppervlak van het uurwerk
　　
    Sommige belangrijke uurwerkonderdelen zijn relatief gemakkelijk te zien op het oppervlak of op de balansbrug, zoals de schokdemper. Er zijn verschillende merken en kwaliteiten; goedkope exemplaren gebruiken vaak driehoekige schokdempers, die veelvuldig worden gezien op replica-horloges. Betere exemplaren gebruiken INCABLOC, terwijl high-end horloges over het algemeen KIF-schokdempers gebruiken, zoals die van Rolex, Vacheron Constantin, Patek Philippe, Audemars Piguet, enzovoort. Als u goed observeert, zult u merken dat zelfs bij gebruik van hetzelfde uurwerk, de specificaties van de schokdempers verschillen. Omega en Tudor gebruiken bijvoorbeeld beide het ETA 2892 uurwerk, maar Tudor gebruikt KIF terwijl Omega INCABLOC gebruikt. High-end horloges hebben hoogwaardige traditionele werkwijzen; meestal is de combinatie van een KIF-schokdemper en een wormwiel-precisieafstelstructuur (genaamd 'Etachron') het kenmerk van een high-end horloge-uurwerk. Op zijn minst gebruiken ze een fijnregelingmechanisme met excentrische schroeven.
　　
    (2) Materiaal en vakmanschap:
　　
    Daarnaast zijn onderdelen die gemakkelijker te zien zijn het echappementwiel en het anker. Middelmatige tot goedkope uurwerken gebruiken messing ankers, en de oppervlakken van zowel het echappementwiel als het anker zijn niet gepolijst. High-end uurwerken gebruiken stalen ankers (omdat staal een lager soortelijk gewicht heeft), en de oppervlakken van zowel het echappementwiel als het anker zijn gepolijst. Het polijsten van stalen onderdelen en het decoreren en slijpen van de uurwerkbruggen zijn belangrijke kenmerken van high-end horloge-uurwerken.
　　
    Balanswiel: Het balanswiel van een hoogwaardig horloge is absoluut goudkleurig. In feite variëren de materialen van het balanswiel; standaard horloges gebruiken een zink-koperlegering (nieuwzilver), terwijl hoogwaardige horloges een berylliumlegering (BE) gebruiken. Beryllium is een ruimtevaartmateriaal dat zowel licht als hard is, voornamelijk omdat de thermische lineaire uitzetting minimaal is, wat de nauwkeurigheid van het horloge kan waarborgen.cz
　　
    Hoogwaardige horloges hebben het Zegel van Genua (12 vereisten).
　　
    De kleur van het uurwerkoppervlak:
　　
    Veelvoorkomende massamarkt-uurwerken (inclusief quartzhorloges) omvatten ETA, RONDA en het Japanse (MIYOTA) van Citizen. Over het algemeen staat 'SWISS PARTS' gegraveerd op de uurwerkbrug, wat meestal een in het Verre Oosten (Thailand) gemonteerd uurwerk is, terwijl uurwerken met vergulde bruggen meestal origineel zijn.
　　
    (3) Markeringen op de uurwerkbrug:
　　
    In het verleden hadden veel horloges eigen uurwerken, zoals Jaeger-LeCoultre, Movado, Omega, Enicar, Longines, enzovoort, bekend als 'full-service horlogefabrikanten'. Tegenwoordig kopen ze echter allemaal uurwerken om de kosten te beheersen, waarbij ze voornamelijk Zwitserse ETA-uurwerken gebruiken. (Vroeger waren er veel uurwerkfabrieken in Zwitserland, zoals ST, AS, FHF, F, maar die zie je eigenlijk niet meer.)
　　
    Goedkopere modellen gebruiken RONDA (quartzhorloges). Iedereen gebruikt ETA, en om zich te onderscheiden graveren ze voornamelijk hun eigen logo op de rotor. Omdat de rotor een metaal is met een relatief hoog soortelijk gewicht, kan deze niet worden gestempeld met letters. Quartzhorloges drukken hun eigen merk af op de printplaat. Cartier gebruikt ook ETA, maar heeft zijn eigen speciaal gemaakte bruggen.
　　
    Daarnaast hebben mechanische horloges over het algemeen een set speciale letters aan de rand van de balanswielpositie op de hoofdplaat van het uurwerk.

    Elk horloge heeft zijn eigen markering, dus zelfs als een uurwerk is verwisseld of een horloge is samengesteld, kan dit nog steeds worden gedetecteerd.
　　
    Bovendien gebruiken sommige beroemde horlogemerken ook ETA-uurwerken, maar deze ondergaan meestal extra fijne verwerking (polijsten). Een ander kenmerk is dat ze de uurwerknummers zelf een naam geven, zoals Longines, Rado en Enicar (bijvoorbeeld Enicar ETA 2671, de basisplaat van het uurwerk is gegraveerd met 'AR 770'. Het heeft ooit een aankondiging uitgegeven waarin stond dat als er geen 'AR' op de basisplaat van het uurwerk staat, het een replica horloge is!)
　　
    II. Controleer de labels

    Sommige horloges hebben iriserende etiketten op de achterkant van de kast: bijvoorbeeld Rolex. Een replica horloge heeft slechts een stuk groen papier zonder iriserend effect. De iriserende etiketten op de achterkant van de kast van vroege Titoni horloges waren ook vrij goed gemaakt.

    III. Onderzoek de subtiele details van de buitenkant:
　　
    De zogenaamde subtiele details hebben voornamelijk betrekking op de wijzerplaat; het vakmanschap van de wijzers illustreert dit het best. De wijzers van replica horloges worden zelden goed gemaakt; zo kunnen de wijzeruiteinden doorhangen, zijn de wijzers mogelijk niet plat, kan de helderheid matig zijn of zijn de randen van de wijzers mogelijk niet scherp afgetekend. Zo is de staart van een Rolex secondewijzer afgerond, terwijl deze bij een replica plat is, en zijn de staarten van de secondewijzers van sommige quartz horloges verzwaard voor balans, enzovoort.
　　
    Onderzoek vervolgens de wijzerplaat, Engelse letters en gradaties. Bij een Rolex is de bedrukking bijvoorbeeld uitzonderlijk scherp met een glanzende lakafwerking en ligt deze lichtjes verheven. Replica horloges slagen er niet in dit te bereiken. Het valt vaak op dat replica horloges zoals Rolex en Piaget een vaag gedrukte tekst hebben die oppervlakken niet volledig dekt. De wijzers van prestigieuze horloges kunnen niet realistisch worden gerepliceerd; de complexe computergegenereerde wijzerplaten van een Rolex zijn extreem moeilijk voor replica's om nauwkeurig na te maken.

    IV. Het inspecteren van het glas
　　
    De huidige productiestandaarden voor horlogeglazen zijn extreem hoog, waardoor glazen op replica horloges bijna identiek zijn aan echte, behalve dat sommige merken een handtekeningmerk op het glas aanbrengen, zoals vroege Omega en Rado modellen. Moderne Rolex horloges hebben ook een piepklein, met laser geëtst kroonlogo op het glas op de 6 uur positie, bestaande uit een heel klein lijntje met Rolex letters.

    Een s_affierglas voor een Rolex kost ongeveer 20 yuan in fabrieken in Shenzhen, terwijl een authentiek vervangend glas ongeveer 1500 yuan kost. Beide zijn s_affierglazen, dus het uiterlijk aan de buitenkant lijkt erg sterk op elkaar (echte glazen hebben een zwakke blauwachtige tint, terwijl replica's kleurloos zijn). De nylonal Afdichtingsringen verschillen echter enigszins.
　　
     Horlogeglasmaterialen omvatten vroege acryl (organisch), mineraalglas en s_affierglas. S_affier wordt tegenwoordig veel gebruikt. In het verleden moest het expliciet worden gemarkeerd als Sapphire. Replica horloges kunnen een s_affiermarkering op de achterkant van de kast hebben terwijl ze gewone glas gebruiken, wat kan worden gedetecteerd met behulp van een refractometer. De s_affierbrekingsindexis 1.76-1.77, whereas ordinary glass is 1.52.
　　
    V. Het controleren van nummers en serienummers:
　　
    Buitenkant:
　　
    De meeste horloges zijn voorzien van een kastreferentie en uurwerkkaliber, en horloges uit het hogere segment moeten daarnaast zijn voorzien van productieserienummers, uurwerkserienummers en bandreferenties. Deze markeringen zijn gestempeld op zowel de binnen- als buitenkant van de achterdeksel. Bovendien zijn sommige horloges voorzien van nummers aan de binnen- en buitenzijde van de aanzetstukken van de horlogeband.

    Sommige replica horloges zijn voorzien van markeringen, terwijl andere dat niet zijn. Bij nader inzien blijken replicamarkeringen echter doorgaans ondieper, ongelijkmatig of scheef gegraveerd te zijn, verkeerde lettergrootten te hebben, de coderingsconventies van het merk te schenden of te veel cijfers te bevatten. (Productieserienummers van Rolex en Tudor beginnen met een letter gevolgd door 6 cijfers, terwijl nummers van Omega en Rado uit 8 cijfers bestaan. Valse Rado horloges met 13 cijfers gestempeld op de achterdeksel geven aan dat duizenden horloges precies hetzelfde serienummer kunnen delen.

    Elke horlogereferentie heeft een specifieke betekenis en is niet willekeurig. Bijvoorbeeld, Rolex 16233: 16 duidt op een automatisch herenhorloge met kalender, terwijl 18 duidt op een automatisch herenhorloge met dag en datum. Een laatste cijfer van 3 duidt op goud en roestvrij staal, 8 staat voor een massief gouden horloge, 4 duidt op staal met een witgouden bezel, en 0 duidt onder andere op een roestvrijstalen kast en band. Veel replica horloges tonen willekeurige codes.Authentieke horloges hebben voor elk exemplaar een uniek, individueel serienummer.
　　
    Uurwerk
　　
    Sommige opmerkelijk goed gemaakte Omega replica's maken gebruik van echte ETA 2892 uurwerken, maar de gravures op de rotor zien er zeer ongewoon uit en lijken op lasergravures. Bovendien is het keurmerk op de platine opzettelijk weggemalen, waardoor de belettering van het uurwerkkaliber ontbreekt.
　　
    Wat betreft Japanse horloges: volgens de documentatie van Citizen is elk uurwerk met de gravure MIYOTA in plaats van CITIZEN op de rotor geen authentieke Citizen, aangezien MIYOTA dient als de exportuurwerkenlijn van Citizen en geen vergulde bruggen heeft.
　　
    Veel replica horloges zijn voorzien van oude uurwerken die in nieuw nagebouwde kasten zijn geplaatst. Na herhaalde reparaties vertonen deze uurwerken kleine krasjes op de oppervlakteonderdelen en bruggen, samen met niet-overeenkomende schroefspecificaties. De gemakkelijkste verklikkerlichten zijn bramen en drukkingsporen rond de schroefgleuven.

    VI. Controleren van keurmerken en stempels

    Het controleren van keurmerken is voornamelijk van toepassing op horloges van massief goud en edelmetaal. Replica-keurmerken zijn doorgaans vervaagd, ondiep of scheef, zelfs na meerdere stempelingen. Echte horloges zijn voorzien van diepe en scherpe keurmerken. Deze markeringen worden gewoonlijk gestempeld op de binnen- en buitenkant van de achterdeksel, de lugs, de banden en op de gespen van lederen bandjes.

    Wanneer vergulde of roestvrijstalen kasten worden gebruikt om massief gouden kasten te imiteren, kunnen deze alleen 18K weergeven zonder de officiële keurmerken, en een eenvoudige gewichtsvergelijking brengt het verschil aan het licht. De achterdeksels van replica's worden vaak opzettelijk verzwaard, soms zelfs met loden inzetstukken. Hoewel roestvrij staal zwak magnetisch is, kan het nog steeds worden aangetrokken door een sterk magnetisch veld; door het horloge aan een touwtje te hangen is het mogelijk om het te testen met een neodymiummagneet.
　　
    Voor vergulde horlogekasten waarbij de vergulding dikker is dan 10 micron, zijn numerieke keurmerken verplicht, zoals G10, PL10 en PLATED10. Omega-vergulding van 20 micron wordt bijvoorbeeld aangegeven door een 20-keurmerk dat op de kastlug is gestempeld; vergulding onder 10 micron wordt slechts geclassificeerd als laagwaardig.
　　
    VII. Onderzoeken van edelstenen en zettingen
　　
    Replica-wijzerplaten maken vaak gebruik van strass-steentjes of synthetische zirkonia. Zelfs wanneer er echte diamanten worden gebruikt, zijn de zettingen vaak ongelijkmatig, met inconsistente steendiameters, variërende maten of beschadigde stenen. Horloges uit het hogere segment vermijden strass-steentjes volledig, aangezien echte edelmetalen en edelstenen essentieel zijn om luxe uit te stralen.

    VIII. Inspecteren van verborgen onderdelen:
　　
    Voor professionele echtheidsbeoordeling moeten gedemonteerde exterieur- en uurwerkcomponenten worden geïnspecteerd, met name op de meest verborgen plekken zoals de pennen, buisjes en schakels van de horlogeband. Dit komt doordat zelfs de meest geavanceerde replica's er niet in slagen om deze specifieke onderdelen na te maken, die vaak duidelijke verschillen vertonen met echte horloges.　　
　　　　
    Bij een Rolex 16238 zijn bijvoorbeeld zowel de kast als de band vervaardigd uit 18K goud. Een replica kan er exact hetzelfde uitzien als een echt horloge, maar zal steevast twee gram lichter wegen. Hoe komt dit? Het vakmanschap van de horlogeband verschilt. Dit geldt eveneens voor de meest voorkomende 16233. Bovendien is de massief gouden ring van een Rolex voorzien van een kroonlogo dat alleen zichtbaar is wanneer deze wordt verwijderd, terwijl replicahorloges dit detail ontberen.
　　
    De springveren (de elastische verbindingsstukken tussen de kast en de band) van namaakhorloges zijn doorgaans uitbesteede onderdelen, waardoor ze verschillen van de echte. Een uitstekend voorbeeld hiervan is te vinden bij Rolex-horloges. Door dit gebied als eerste te inspecteren bij het hanteren van het horloge, wordt de aard ervan onmiddellijk onthuld. Op vergelijkbare wijze maken merken zoals Rado en Omega gebruik van op maat gemaakte springveren, terwijl replica's aanzienlijk verschillen.
　　
    Verder zijn er aanzienlijke verschillen in de opwindstiftbuis tussen echte en namaakhorloges, inclusief het installatieproces. Bij horloges van massief goud is de opwindstiftbuis eveneens van goud, terwijl een replica er een kan hebben met een stalen kleur, die doorgaans interne schroefdraad mist. Dit kan worden waargenomen door aan de kroon te trekken.