Οι τρεις θησαυροί ενός άνδρα: ένα ρολόι ρέπλικα είναι απαραίτητο

        Όπως λέει και η παροιμία, οι τρεις θησαυροί ενός άνδρα αναφέρονται στα κοινά αντικείμενα που φοριούνται ή μεταφέρονται και συμβολίζουν την κοινωνική θέση ενός άνδρα. Το τι είναι πραγματικά αυτοί οι τρεις θησαυροί αλλάζει με την πάροδο του χρόνου. Αρχικά, λεγόταν ότι ήταν μια γραβάτα, μια ζώνη και ένας αναπτήρας, τα οποία ήταν πιθανότατα προϊόντα της 80s. Τη δεκαετία του 90s, λεγόταν ότι ήταν δερμάτινα παπούτσια (ή μια δερμάτινη τσάντα), μια ζώνη και ένα ρολόι. Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα τι είναι σήμερα. Άλλοι προτείνουν αυτοκίνητα, όμορφες γυναίκες και ένα iPhone.

　　Για να ισχύει αυτή η δήλωση, πρέπει πρώτα να ορίσει κανείς ποια είναι η ουσία αυτών των τριών θησαυρών.

　　Προς το παρόν, το να ταξινομεί κανείς ένα ρολόι ως έναν από τους τρεις θησαυρούς ενός άνδρα είναι αρκετά ταιριαστό. Ευθυγραμμίζεται με διάφορους ορισμούς που βρίσκουμε στη Θεωρία της Τάξης της Σχόλης, στο Στυλ, ή “ επιδεικτική κατανάλωση ”. Τελικά, αυτό που ονομάζεται στυλ ή κομψότητα είναι απλώς η ικανότητα να αποφεύγει κανείς τη χειρωνακτική εργασία και να χρησιμοποιεί διάφορα περίεργα εξωτερικά αντικείμενα για να κατασκευάσει μια “ επίδειξη ” κύρους ανώτερη από εκείνη των απλών ανθρώπων. Ούτε σπέρνουν, ούτε θερίζουν, ούτε τρώνε δωρεάν! Οι Κινέζοι πρόγονοί μας ανακάλυψαν αυτή την παγκόσμια αλήθεια πριν από χιλιάδες χρόνια. Όπως και έννοιες όπως το κράτος δικαίου ή η τοπική αυτοδιοίκηση, αυτά ήταν επίσης πράγματα με τα οποία η Κίνα ασχολήθηκε πολύ παλιά—αν και, φυσικά, το πώς τελικά καταστράφηκαν και έκαναν να φαίνονται λιγότερο ελκυστικά από τις εκδοχές των άλλων είναι ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα.

　　Η ιστορική εξέλιξη του ρολογιού απεικονίζει τέλεια αυτό το φαινόμενο. Αρχικά, το να φοράει κανείς ρολόι δεν ήταν κάτι που θα έκανε ένας κύριος, καθώς οι κύριοι δεν ασχολούνταν με τη χειρωνακτική εργασία και δεν χρειαζόταν να γνωρίζουν την ώρα. Αργότερα, όταν χρειάστηκε, χρησιμοποίησαν πρώτα ρολόγια τσέπης, γι' αυτό και τα κοστούμια ή τα γιλέκα είχαν μια τσέπη γι' αυτά. Αφού κουβαλούσαν ρολόγια τσέπης για χρόνια, οι κύριοι κουράστηκαν από το βάρος και τελικά υποτάχθηκαν στο ρολόι χειρός. Εκείνη την εποχή, τα φωτεινά ρολόγια δεν θεωρούνταν επίσημα ρολόγια, καθώς οι κύριοι δεν χρειαζόταν να διαβάζουν την ώρα στο σκοτάδι. Προηγουμένως, τα επίσημα ρολόγια είχαν διάμετρο μόνο 35mm, καθιστώντας τα εύκολα στο να χωρέσουν μέσα στη μανσέτα ενός πουκαμίσου. Παρεμπιπτόντως, τα πουκάμισα ήταν κάποτε απλώς εσώρουχα που φορούσαν οι κατώτερες τάξεις. Από τη νέα χιλιετία, έχει εμφανιστεί ένας μεγάλος αριθμός νεόπλουτων του διαδικτύου και των χρηματοοικονομικών, που επιδιώκουν να σπάσουν την κακή αισθητική του κύκλου των παλαιών πλουσίων, έτσι τα καντράν των ρολογιών έχουν γίνει όλο και μεγαλύτερα, ακριβώς όπως οι φούστες των κυριών έχουν γίνει πιο κοντές. Φυσικά, ένα από τα κόλπα για να διακρίνει κανείς την υψηλή από τη χαμηλή κοινωνική τάξη είναι να αποκαλύπτει μόνο μία περιοχή—είτε το ντεκολτέ από πάνω είτε τα μακριά πόδια από κάτω· αν αποκαλύπτονται και τα δύο, όσοι έχουν στυλ το θεωρούν χαμηλής ποιότητας. Φυσικά, υπάρχουν τώρα ολόσωμα διαφανή ρούχα, τα οποία φορούν και ορισμένοι Δυτικοί, αλλά ακόμη και με πλήρη διαφάνεια, δεν θεωρείται πλήρως εκτεθειμένο· έτσι γεννιέται το στυλ.

　　Σήμερα,Ρολόγια αντίγραφαΗ λειτουργία χρονομέτρησης ενός ρολογιού-ρέπλικα είναι αμελητέα· ο κύριος σκοπός του είναι η επίδειξη. Μέχρι μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα ρολόγια αφορούσαν την επιδίωξη της ακρίβειας, και το να καυχιέται κανείς για το πόσο ακριβή ήταν αποτελούσε ένδειξη πολυτέλειας—σημειώστε ότι επειδή ήταν ακριβό, ήταν ακριβές· όχι επειδή ήταν ακριβές, ήταν ακριβό—αυτή ήταν η εποχή των μηχανικών ρολογιών. Ως αποτέλεσμα, τα ιαπωνικά ρολόγια χαλαζία έσπασαν τον κύκλο των δυτικών παλαιών χρημάτων. Το 1964, η Omega, η οποία κατείχε προηγουμένως το αποκλειστικό δικαίωμα χρονομέτρησης στους Ολυμπιακούς Αγώνες για 17 φορές, ηττήθηκε από τη Seiko και έχασε τους Ολυμπιακούς για πρώτη φορά.

　　Επομένως, σήμερα, ένας τρόπος για να επιδείξει κανείς ένα ρολόι-ρέπλικα είναι: να συγκρίνει το ρολόι του οποίου είναι λιγότερο ακριβές· όσο λιγότερο ακριβές, τόσο καλύτερο το ρολόι. Ένα υψηλότερο επίπεδο επίδειξης είναι: γαμώτο, το ρολόι σταμάτησε πάλι (γιατί σταμάτησε; Προφανώς επειδή υπάρχουν πάρα πολλά ρολόγια-ρέπλικα για να τα κουρδίσει κανείς όλα εγκαίρως)...