Επιλέγοντας ένα ρολόι

　　Ένα ρολόι που με συνόδευε για 7 χρόνια,Rolexχάθηκε σε ένα ξαφνικό ατύχημα. Πραγματικά, μαθαίνεις να εκτιμάς κάτι μόνο αφού το χάσεις. Ω, τι οδυνηρή συνειδητοποίηση!

　　Υπάρχουν τόσες πολλές αναμνήσεις και ιστορίες που σχετίζονται με τα ρολόγια. Το Rolex που με συνόδευε για 7 χρόνια κατέγραψε πολλές από τις νεανικές και όμορφες στιγμές μου, βιώνοντας φιλίες, έρωτες και οικογενειακούς δεσμούς. Αλλά όσο περισσότερο καιρό έχεις κάτι, τόσο πιο εύκολο είναι να αγνοήσεις την παρουσία του. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να παραδεχτείς.

　　Σε μια συνηθισμένη μέρα, μερικοί φίλοι κι εγώ σχεδιάσαμε μια εκδρομή στην εξοχή. Μόνο και μόνο η σκέψη ήταν πολύ ευχάριστη, οπότε συμφώνησα αμέσως. Δεν με ένοιαζε η ώρα, καθώς δεν έριξα ούτε μια ματιά στο Rolex στον καρπό μου. Έμοιαζε σαν ένα απλό αξεσουάρ. Συμφωνήσαμε σε ένα σημείο συνάντησης και η παρέα μας ξεκίνησε με ανεβασμένη διάθεση. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής με το αυτοκίνητο, συζητούσαμε χάνοντας την αίσθηση του χρόνου και ένιωσα σαν να φτάσαμε στον προορισμό μας, την εξοχή του ——, σε χρόνο μηδέν.

　　Πρέπει να πω ότι το τοπίο στην εξοχή ήταν πολύ φρέσκο και όμορφο, διαθέτοντας περισσότερη ζωντάνια και λιγότερη ματαιοδοξία από την πολυσύχναστη πόλη. Η παρέα μας γελούσε και μιλούσε, ενώ κάναμε ακόμα και μπάρμπεκιου. Με λίγα λόγια, περάσαμε υπέροχα. Αργότερα, κάποιος πρότεινε να πάμε για κολύμπι στο ποτάμι, καθώς το νερό στο μικρό ρυάκι της εξοχής ήταν πολύ καθαρό και κρυστάλλινο. Όλοι ενθουσιάστηκαν με την πρόταση, οπότε βγάλαμε τα ρούχα μας μένοντας με τα εσώρουχα και βουτήξαμε στο ποτάμι, και εγώ δεν αποτέλεσα εξαίρεση.

　　Πότε μπορεί ένας άνθρωπος να ξεχάσει τα πάντα πιο εύκολα και να αγνοήσει τις εξωτερικές παρεμβολές; Ίσως μόνο όταν διασκεδάζει. Η παρέα μας έπαιζε πολύ ελεύθερα μέχρι που άρχισε να νυχτώνει, και μόνο τότε βγήκαμε στην όχθη. Μόλις βγήκα έξω, ένιωσα λίγο αμήχανα, αν και δεν μπορούσα να εξηγήσω το γιατί. Οι φίλοι μου με παρότρυναν να βιαστώ, οπότε δεν είχα χρόνο να σκεφτώ πολύ και έφυγα μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο.

　　Μέσα στο αυτοκίνητο, είχα επιτέλους χρόνο να αναλογιστώ γιατί ένιωθα αμήχανα. Σήκωσα το χέρι μου για να ελέγξω την ώρα και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι το Rolex μου είχε εξαφανιστεί! Θεέ μου, πότε χάθηκε; Πού έπεσε; Μια σειρά από ερωτήματα πλημμύρισε το μυαλό μου, προκαλώντας στιγμιαίο βραχυκύκλωμα στον εγκέφαλό μου. Είπα στους φίλους μου για το χαμένο ρολόι και όλοι συμφωνήσαμε ότι πρέπει να έπεσε στο ποτάμι ενώ κολυμπούσαμε. Αν και το πίστευα κι εγώ, ήλπιζα ακόμα ότι δεν φορούσα το ρολόι και ότι το είχα αφήσει στο σπίτι.

　　Η πραγματικότητα είναι πάντα σκληρή· το ρολόι είχε όντως χαθεί και βυθίστηκα σε μια μακρά περίοδο μεταμέλειας. Δεν είναι μόνο η λύπη για την απώλεια, αλλά επειδή κάποτε το κατείχα και δεν ήξερα πώς να το εκτιμήσω. Αν μόνο—αλλά δεν υπάρχουν αν. Αν έχετε ένα ρολόι στον καρπό σας που σας συνοδεύει για πολύ καιρό, πρέπει να το εκτιμάτε. ΠάρτεΡολόικαι χρησιμοποιήστε τον δικό σας χρόνο για να το φροντίσετε.