Luminescentieprincipes en materiaalklassen in horloges

Luminescentieverschijnselen in materie worden over het algemeen in twee categorieën verdeeld: de ene is wanneer een stof wordt verwarmd, thermische straling produceert en licht uitstraalt, en de andere is wanneer een stof wordt geëxciteerd om energie te absorberen, overgaat naar een geëxciteerde toestand (een onstabiele toestand) en vervolgens terugkeert naar de grondtoestand terwijl energie in de vorm van licht wordt vrijgegeven. De lichtgevende coating die op horloges wordt gebruikt, maakt gebruik van deze tweede categorie van principes, namelijk dat fluorescerende materialen licht uitzenden nadat ze zijn geëxciteerd.

Typen lichtgevende materialen

Traditionele lichtgevende materialen kunnen worden onderverdeeld in zelflichtende en lichtopslaande typen. Zelflichtende fosforen vertrouwen meestal op sporen van radioactieve stoffen die ze bevatten om stralen uit te zenden die de fosfor aanzetten tot gloeien. Lichtopslaande fosforen daarentegen bevatten vrijwel geen radioactieve stoffen, maar ze moeten vooraf een voldoende intensiteit aan extern licht absorberen en opslaan, waardoor hun eigen elektronen van een laag energieniveau naar een hoog energieniveau overgaan om ze op te slaan. Wanneer de omgeving donker wordt, geven ze de geabsorbeerde energie langzaam stap voor stap vrij; op dit punt gaan elektronen over van een hoog naar een laag energieniveau en begint de fosfor te gloeien. Aangezien het lichtopslaande type zelf geen stralingsopwekkende materialen bevat, is de nagloeiduur tijdelijk minder dan die van het zelflichtende type.