Zasady luminescencji i klasyfikacja materiałów w zegarkach

Zjawiska luminescencji materii dzielą się zasadniczo na dwie kategorie: pierwsza występuje, gdy substancja jest podgrzewana, wytwarzając promieniowanie cieplne i emitując światło, a druga, gdy substancja jest wzbudzana w celu pochłonięcia energii, przechodząc w stan wzbudzony (stan niestabilny), a następnie powracając do stanu podstawowego przy jednoczesnym uwolnieniu energii w postaci światła. Powłoka luminescencyjna stosowana w zegarkach wykorzystuje zasady drugiej kategorii, polegające na tym, że materiały fluorescencyjne emitują światło po wzbudzeniu.

Rodzaje materiałów luminescencyjnych

Tradycyjne materiały luminescencyjne można podzielić na typy samoświecące oraz magazynujące światło. Fosfory samoświecące polegają głównie na śladowych ilościach substancji promieniotwórczych, które emitują promieniowanie wzbudzające luminofor do świecenia. Z kolei fosfory magazynujące światło praktycznie nie zawierają substancji promieniotwórczych, ale wymagają wcześniejszego pochłonięcia i zmagazynowania światła zewnętrznego o odpowiednim natężeniu, co powoduje przejście elektronów z niższego na wyższy poziom energetyczny. Gdy otoczenie staje się ciemne, powoli uwalniają one zgromadzoną energię; w tym momencie elektrony przechodzą z wyższych na niższe poziomy energetyczne, a luminofor zaczyna świecić. Ponieważ typ magazynujący światło sam w sobie nie zawiera materiałów wzbudzających promieniowaniem, trwałość jego poświaty jest chwilowo słabsza niż w przypadku typu samoświecącego.