Różnice w wodoszczelności zegarków luksusowych

Ze względu na szybki rozwój zegarków sportowych wodoszczelność stała się tak powszechna, że często uważamy ją za coś oczywistego. Jednak bliższe przyjrzenie się tej powszechnej funkcji ujawnia jej zawiłości.

Jak zapewnia się wodoszczelność zegarka:

Na wodoszczelność zegarka wpływa kilka czynników. Najważniejsza jest uszczelka typu O-ring, wykonana z gumy, nylonu lub teflonu. Tworzy ona wodoszczelne uszczelnienie w miejscach połączeń między szkłem, deklem, koronką a kopertą. W przypadku chronografów przyciski również posiadają uszczelki. Dodatkowo wodoszczelne koperty są wyłożone warstwami uszczelniającymi, które zapobiegają wnikaniu wody. Grubość i materiał koperty to również ważne czynniki określające, czy zegarek można bezpiecznie nosić pod wodą.

Zastosowanie zakręcanego dekla zamiast wciskanego również wspomaga wodoszczelność. W wielu zegarkach nurkowych stosuje się zakręcaną koronkę, aby zapobiec przedostawaniu się wody przez otwór wałka naciągowego. Dokręcenie koronki tworzy wodoszczelne uszczelnienie, podobnie jak uszczelnienie między słoikiem a jego zakręcaną pokrywką.

Dlaczego nie używa się określenia „całkowicie wodoodporny”:

Zgodnie z wytycznymi wydanymi przez Federalną Komisję Handlu USA sprzedawcy zegarków nie mogą oznaczać swoich zegarków jako „całkowicie wodoodporne”. Nawet jeśli zegarek jest przeznaczony do nurkowania głębinowego, nie można twierdzić, że jest całkowicie wodoodporny.

Jakie są różne poziomy wodoszczelności:

Zegarki o najniższym poziomie wodoszczelności są oznaczone jedynie napisem „water-resistant”; znoszą one zachlapania, ale nie powinny być zanurzane. Kolejny poziom, najczęściej oznaczany jako wodoszczelność do 50 metrów, wskazuje, że zegarek nadaje się do pływania; następny poziom to 100 metrów, co oznacza przydatność do nurkowania z rurką; po którym następuje 200 metrów, odpowiednie do rekreacyjnego nurkowania z akwalungiem; oraz jeszcze dalej do niesamowitych 1000 metrów. Peter Purtschert, dyrektor techniczny w Breitling USA, zwraca uwagę, że zegarki na tym ostatnim poziomie mogą być używane do nurkowania głębinowego, z uszczelkami wykonanymi z materiałów odpornych na hel w komorze dekompresyjnej nurka. Niektóre zegarki są wyposażone w zawór, którego użytkownik może użyć do uwolnienia helu, który wniknął do zegarka, zapobiegając rozerwaniu koperty, gdy zegarek i nurek powrócą do normalnego ciśnienia atmosferycznego. Głębokość wodoszczelności wyrażona w metrach jest jedynie wartością teoretyczną. Odnosi się ona do głębokości, gdy zarówno zegarek, jak i woda są całkowicie nieruchome. Ten statyczny stan nie istnieje w prawdziwym świecie dla pływaków czy nurków. W prawdziwym życiu ruch rąk pływaka w wodzie znacznie zwiększa ciśnienie wody na zegarek, dlatego nie należy go nosić na teoretyczną głębokość wskazywaną przez laboratoryjne maszyny testujące.

W specyfikacjach wodoszczelności skrót ATM oznacza „atmosferę”, która jest równa ciśnieniu na głębokości 10 metrów. Innym określeniem ciśnienia atmosferycznego jest bar, często używany w Europie.

Wodoszczelność nie jest wieczna i zależy od kilku czynników, z których niektóre ulegają zmianie pod wpływem zużycia lub czasu. Uszczelki mogą ulec korozji lub odkształceniu, koperta może zostać uszkodzona, a szkiełko może poluzować się lub pęknąć. Dlatego też, podobnie jak samochód czy zęby, zegarek wymaga konserwacji zapobiegawczej i serwisu.

Jak testować wodoszczelność:

Istnieją w zasadzie dwie mechaniczne metody testowania wodoszczelności, znane jako testy „suche” i „mokre”. W teście „suchym” na zegarek działa ciśnienie powietrza, a koperta jest mierzona pod kątem rozszerzenia spowodowanego wyciekiem powietrza. Jeśli się rozszerzy, zegarek nie jest wodoszczelny. W jednym z rodzajów testu „mokrego” na zegarek najpierw działa ciśnienie powietrza, a następnie jest on zanurzany w wodzie. Jeśli podczas zanurzenia zegarka pojawią się bąbelki, oznacza to, że powietrze przedostało się do zegarka jeszcze przed zanurzeniem, co oznacza, że nie jest wodoszczelny. Inny test „mokry” polega na umieszczeniu zegarka w małej komorze napełnionej wodą, a następnie zeprasowaniu jej tłokiem. Jeśli woda dostanie się do zegarka, oznacza to, że zegarek nie jest wodoszczelny.